Κοίτα που μας προέκυψε χρονιάGlen Johnson! Μετά το υπέροχο Details Not Recorded να τον πάλι. Άδικο όμως να μιλήσεις για νέο Glen Johnson ή για νέο Piano Magic. Δύσκολα, γιατί εδώ έχουμε μια θαυμάσια συνεργασία με Brendan Perry και Peter Ulrich από τους Dead Can Dance. Κάπου εδώ πρέπει να πω ότι αν και οι δεύτεροι δεν ήταν ποτέ οι καλύτεροί μου της 4AD και τους Piano Magic τους είχα ψιλοξεχάσει μετά τη βραδιά στο bios, το Ovations είναι σαφώς στα must buy του 2009.
Τα φαντάσματα του Johnson και τα ταξίδια του Perry (Εχει πάει και στη Ζάκυνθο.χε χε) Φοβερός συνδυασμός ιδιοσυγκρασιών, φωνών και ισχυρή στιχοποιία. Ποιος τολμάει να ανοίξει το άλμπουμ του με τίτλο The Nightmare Goes On και φράσεις όπως “ο εφιάλτης συνεχίζεται, ας με ξυπνήσει κάποιος!” Το March of the Atheists τα λέει όλα: ” well i can accept that you have your faith/so you must accept that i have none/you chase your god into your grave/i’ll die alone when my days are done…
Οι σκοτεινές ψυχές πάντως γράφουν και τους πιο αισθαντικούς ερωτικούς στίχους. Το “take the last kiss from my lips/take the last look at my face/and then surrender all we have/or i will never walk away” του The Blue Hour κλείδωσε στα κολλήματα του 2009. Για το εξώφυλλο τί να πω. Θα είχα αγοράσει το cd ακόμα κι αν δεν ήξερα τίποτα για κανέναν.
Επανέρχομαι μετά από δυστοκία αρκετών ημερών, η οποία οφείλεται αφ΄ενός στα υπαρξιακά μου και εφ’ ετέρου στην αποκάλυψη ότι το blog αυτό διαβάζει μέχρι και ο μαθητής δημοτικού μεγάλος ανιψιός μου. Η πολυμορφία και η ποικιλία θεμάτων και αποδεκτών είναι ενδεχομένως το όνειρο κάθε μπλόγκερ, με έπιασε όμως σύγκρυο μόλις συνειδητοποίησα ότι αυτά που αναρτώ μπορεί να ενοχλήσουν ανεπανόρθωτα μια παιδική ψυχή. Αντιπαρέρχομαι λοιπόν ένα post που είχα έτοιμο για τον φωτογράφο Joel-Peter Witkin και προτιμώ ένα αγγλόφωνο σχήμα από την Ισπανία που βρήκα στο ταχυδρομείο μου και φαντάζομαι ότι θα αρέσει στα ανήψια του καθένα.
Από τη χώρα των Βάσκων οι Olimpic, διαβάζουν τον Όλυμπο στη δική τους γλώσσα. Η μουσική τους πάντως, είναι πιο …Universal. Διαβάζω, έχουν βραβευτεί αρκετά στην πορεία τους και έχουν ανοίξει για τους Kaiser Chiefs. Καλό συνδυασμό θα έκαναν και με τους !!! Δύο στιγμιότυπα από το EP τους, το οποίο προαναγγέλλει ένα διπλό CD με τίτλο Dirty Towels.Στο site τους περισσότερα.
Αν είναι κάτι που μου αρέσει στο χιόνι είναι ότι αλλάζει δραματικά τον ήχο μεταβάλλοντας τα γνωστά σου τοπία σε πρωτόγνωρα. Αυτό το διαστρεβλωτικό- ότι- πατάς -σε- βαμβάκι- εφέ έχουν οι Radio Dept. για παράδειγμα, γι αυτό και τους συμπαθώ. Έβγαλαν καινούργιο; Όχι, αλλά έβγαλαν οι (άκου όνομα) Letting Up Despite Great Faults από το Λος Άντζελες. Οικεία dreampop-shoegaze μελαγχολία, twee μονωτική επένδυση για κάθε υπνοδωμάτιο. Από τη Σουηδία ως την Καλιφόρνια. Να μη σου πω και τη γραμμή Αεροδρόμιο-Κεραμεικός.
Δυο εκδοχές για τη δυσκολότερη μέρα της εβδομάδας, τη ζόρικη Δευτέρα. Η πρώτη. Dreamy and sad από Hear Hums,τον Mitchell Mayers από το West Palm Florida δηλαδή. Η δεύτερη, ανέμελη χαριτωμένη indie pop από τους Δανούς No and the Maybes.
Ο πρώτος κινείται στον πειραματικό χώρο προς avey tare- kria brekkan, αλλά με πρόσθετο χιούμορ. Οι δεύτεροι προς την αλά beach boys και τα παράγωγα αυτών πεπατημένη.
Πως το λένε αυτό για τις γυναίκες και τους διπλωμάτες; Όταν μια γυναίκα λέει όχι, εννοεί ενδεχομένως. Και όταν λέει ενδεχομένως, εννοεί ναι. Ο διπλωμάτης όταν λέει ναι εννοεί ενδεχομένως. Και όταν λέει ενδεχομένως εννοεί όχι.
Μετά τη miserabilia των περασμένων ημερών και την άνοστη πορεία μου στο memory lane για τα 00’s revisited των προηγούμενων post (τι το θελα) επανέρχομαι στο σήμερα αβλαβής, αφού οι Fuck Buttons μου έσωσαν τη ζωή με το Tarot Sport. Και το Street Horrrsing καλό ήταν δε λέω, αλλά εδώ τα πράγματα είναι σαφώς πιο μεστά. Μιλάμε για ανώτερες σφαίρες.
Αυτοί με synth και drones μου ανεβάζουν τρομερά το μεταβολισμό! Όπως οι Holy Fuck, οι Battles και οι Liars εξάλλου! Απίστευτο πώς η φασαρία μπορεί να γίνει τόσο κατευναστική. Το ξέρουμε βέβαια αυτό από τους τυμπανιστές Ασιάτες…αλλά ας το ξαναζήσουμε στη δυτική νευρωτική χορευτική του εκδοχή. Έξοχα! Στη δεκάδα του 2009, ούτε συζήτηση!
Ιδανικός χώρος ακρόασης ένα διαστημόπλοιο ή έστω το Πλανητάριο. Στην ανάγκη καλό και το μπαλκόνι σου, αρκεί τα σύννεφα να κυνηγιούνται στον ουρανό. Πατάς το play και με έναν δυνατό στροβιλισμό εκτοξεύεσαι σε ένα σύμπαν όπου οι πλανήτες τρέχουν σε fast forward. Surf Solar. Δεν είναι τυχαίο που ο ένας από αυτούς θαυμάζει τον Carl Sagan. Ο άλλος την Kate Bush. Κάπου μέσα υπάρχει και το Hounds of Love. Στο Rough Steez συνεχίζεις στον ίδιο φρενήρη ρυθμό μέχρι να βρεθείς στο The Lisbon Maru σε σταθερή τροχιά.Δεν συνιστάται η αποσπασματική ακρόαση, αλλά και μόνο αυτό θα μου έφτανε. Εκεί έξω, εκεί ψηλά…Olympians. Στο Phantom Limb εμένα κάπου με χάνουν προς στιγμή για να ξανανέβω στο Space Mountain. Μέχρι που κοιτάς στο player ότι έφτασες πια στο τελευταίο κομμάτι. Flight of the Feathered Serpent. Ένα πριόνι απειλεί το κλαρί της φασολιάς. Ως άλλος Τζακ κινδυνεύεις να βρεθείς ξεκρέμαστος. Θα μείνεις να αιωρείσαι υπνωτισμένος στο στερέωμα ή θα γκρεμοτσακιστείς; Τι θα κάνεις μετά; Ευτυχώς υπάρχει και το replay! Απορώ πώς αφού υπάρχει τέτοια μουσική ορισμένοι καταφεύγουν σε ουσίες.
Κοίτα που μας προέκυψε χρονιά Glen Johnson! Μετά το υπέροχο Details Not Recorded να τον πάλι. Άδικο όμως να μιλήσεις για νέο Glen Johnson ή για νέο Piano Magic. Δύσκολα, γιατί εδώ έχουμε μια θαυμάσια συνεργασία με Brendan Perry και Peter Ulrich από τους Dead Can Dance. Κάπου εδώ πρέπει να πω ότι αν και οι δεύτεροι δεν ήταν ποτέ οι καλύτεροί μου της 4AD και τους Piano Magic τους είχα ψιλοξεχάσει μετά τη βραδιά στο bios, το Ovations είναι σαφώς στα must buy του 2009.
