Υποτίθεται ότι το όνομά τους πήραν από το ντεμπούτο άλμπουμ των Band“Music from Big Pink”(1968), όπου Big Pink είναι ένα κτίριο στη Νέα Υόρκη με ροζ πρόσοψη, το οποίο έπαιξε ρόλο στην ιστορία της μουσικής εκείνης της εποχής, του Μπομπ Ντίλαν και κατ επέκτασιν των Band.
Θα μπορούσε πάντως να το δει κανείς και χρωματικά το θέμα, μια και το βαθύ μαύρο του shoegaze τους συνδυάζεται με το τρυφερό ροζ των ερωτικών ιστοριών και καταστάσεων που απασχολεί το δίδυμο από το Λονδίνο, ένα από τα …βαριά χαρτιά της 4AD για φέτος . Επικοινωνιακά έκαναν πολλαπλό θόρυβο ακριβώς όπως και η μουσική τους. Είναι δύο και ακούγονται σαν δέκα δύο. Μαύρες θολές φωτογραφίες γυμνών κοριτσίστικων μελών στο artwork και στίχοι για πονεμένες αγάπες βιωμένες στην τρυφερή ηλικία με τις ροζ ακόμη πατούσες.
Ο συνδυασμός του ανελέητου σκληρού μαύρου με το κουφετί ροζ ωστόσο, είναι και αυτή μια παλιά ιστορία και μάλιστα από το χώρο της μόδας. Δεν κόβω το χέρι μου, ο Yves Saint Laurent νομίζω ήταν που λάνσαρε πρώτος στη δεκαετία του ΄80 τον ανίερο αυτό γάμο για να υποστούμε έκτοτε τις άπειρες παραλλαγές του από δίχρωμες τσάντες Chanel μέχρι τα σαχλά ροζ φιογκάκια στα μαύρα κατράμι κρεπαρισμένα μαλλιά των emo (αλήθεια, τι απέγιναν αυτά τα παιδιά;) Τέλος πάντων. Όλα γύρους κάνουνε και τα πιο αταίριαστα συναντώνται. Όπως το cover που ακολουθεί.
Καλά, έχουμε υπνωτιστεί εντελώς εφέτος! Τόσο, που στο τέλος θα χάσουμε και την αλλαγή του χρόνου. Μέσα Δεκεμβρίου( εκτός αν το θες νωρίτερα σε πιο… άϋλη μορφή) κυκλοφορεί το EP των Animal Collective“Fall Be Kind“. Εξωδίκως όλοι έχουν ήδη άποψη, επισήμως κάτι ακούς στο stereogum. Βάλε και ξυπνητήρι όμως…
Το video του “In the Flowers” δεν με ξετρέλανε,λίγο προχειράντζα το βρήκα σε σχέση με το κορυφαίο “My Girls”. Έχω δει και καλύτερες χορογραφίες, αλλά έτσι για να περνάει η ώρα.
Νέοι Shearwater το Φεβρουάριο. Μετά το Palo Santo και το Rook ακολουθεί το The Golden Archipelago. Jonathan Meiburg ! Μιλάμε για απίστευτη φωνή. Άσε που κάποτε ήταν και ορνιθολόγος. Εξ ου και το όνομα.
Το 2006 δεν πολυ εντυπωσιάστηκα. Το 2008 με το Devotion τους ερωτεύτηκα για το Astronaut. Τώρα με το TeenDream που κυκλοφορεί αρχές του νέου χρόνου διακατέχομαι από άκρατο ενθουσιασμό. Όπως φαίνεται και από το Norway που κυκλοφορεί ελεύθερα, έκρυβαν μέσα τους ένα ηφαίστειο. Εξακολουθούν να είναι Beach House, κατηγορία δεν αλλάζουν, αλλά μιλάμε πια για άλλα μεγέθη. Να πνιγείς στο dream pop.
Tune Yards είναι η Merrill Garbus. Το χειροποίητο στην υπερβολή του, συλλογή ήχων-ηχογραφήσεις-επεξεργασία όλα μόνη, μεταλλικά αφρικανικά μπιτ και γιουκαλίλι, πολύχρωμη κουρελού ύφους, παράγουν ένα ήχο στο κλίμα ενός παιδιού που τραγουδά μόνο στη ζούγκλα για να διασκεδάσει τους φόβους του, παίζει όμως και με τα όρια φοβίζοντας τον εαυτό του με τρομακτικές γκριμάτσες μπροστά στον καθρέφτη. Εντυπωσιακής δυνατότητας φωνή, τραχιά και παραμυθένια μελωδική εναλλάξ, ιστορίες με άγρια ζώα και υποβλητικές ατμόσφαιρες , πειραματισμός όσο να τρέξουν τα σάλια διαφόρων εστέτ που έδωσαν στο παρελθόν την καρδιά τους σε φυσιογνωμίες τύπου Devendra Banhart, CocoRosie και λοιπές φολκ- τρελλαμέντος αιθέριες υπάρξεις. Αν θες να εντυπωσιάσεις τους φίλους σου με κάτι δυναμικό και πρωτότυπο, αγόρασε το αμέσως για τα Χριστούγεννα. Τόσο στοιχειωμένο ini mini miny moe μαζεμένο δεν θα βρεις φέτος.
Υ.Γ.
Λέω και γω όση ώρα τα γράφω αυτά: πού την ξέρω, πού την ξέρω… Καλέ από τους Sister Suvi!
Φυσικά και θα επιστρέψουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Εκστομίζοντας εκείνο το περίφημο: ” Θυμάμαι!” του Polanski. Είναι υποχρεωτικό να είμαστε γελοίοι; Κατά πως φαίνεται, η περίσταση το απαιτεί! Εξαρτάται βέβαια και από τις προσλαμβάνουσες, αλλά ποιος είχε πατέρα guru..
Δεύτερο άλμπουμ για το περί τους Stephen Ramsay και Catherine McCandless σχήμα. Καναδοί, διακριτικοί, χωρίς τρελές φιλοδοξίες, με όνειρα εντελώς απραγματοποίητα για την εποχή μας. Έτσι, λέει, όπως έζησε ο ίδιος τρία χρόνια με καλύτερους του φίλους τους Smiths, θα θελε κι αυτός να παίξει με τη σειρά του σημαντικό ρόλο στη ζωή κάποιων άλλων. Έστω και λίγων…Δύσκολα τα βλέπω τα πράγματα για τους Young Galaxy. Εδώ δεν προλαβαίνουμε πια να ακούσουμε αυτά που αγοράσαμε. Φαντάσου για τα υπόλοιπα. Λόγω υπνωτιστικού περιεχομένου, κοινωνικής ευαισθησίας και ειλικρινείας ωστόσο…
“Our mandate for this record was: if it doesn’t make you move, it better make you cry. Even better is making someone cry and dance at the same time. It makes a lot of people uncomfortable, but I like it!”
Προσωπικά αποφεύγω τον απογευματινό ύπνο σαν το διάολο το λιβάνι. Ξυπνάω με κατάθλιψη, κυρίως το χειμώνα. Ίσως μου έχει μείνει τραύμα από τα παιδικά μου όταν ήταν υποχρεωτικός ο μεσημεριανός σκασμός γιατί έπρεπε να κοιμηθούν οι μεγάλοι. Ποοολύ καλύτερη η πνευματική σιέστα με κάτι παλιό, ελαφρύ, γλυκίζον και ευφορικό όπως τα καραμελωμένα των afternoon naps (αυτό κι αν είναι όνομα!) από το Κλήβελαντ. Ποπ του ‘60, twee, αφέλεια και νοσταλγία για τα παιδιά που μεγάλωσαν με Felt, Smiths και…Left Banke. Υπέροχοι!
Το Veckatimest μπορεί να είναι για μένα το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς και το video του Sean Pecknold για το While you wait for the others καταπληκτικό,όπως και το Two Weeks του Patrick Daughters, αλλά οι πασαλειμένες πλαστελίνες της Allison Schulnik ούτε φευγάτες τις βρίσκω, ούτε τέχνη,ούτε ταιριαστές με το επιλεγμένο τραγούδι. Δήθεν και χοντροκοπιά. Μπαγιάτικα τα μανιτάρια.
