Ο πρίγκιπας της αυτομαστίγωσης επανέρχεται (ποιος είναι ο βασιλιάς, όλοι ξέρουμε).Κουδούνια κουδουνάκια, καμπάνες καμπανάκια, παιδικά ηλεκτρονικά και γκατζετιές διάφορες…Αλλά για στάσου! Μήπως όλα ακούγονται κάπως πιο στρογγυλεμένα, πιο λιμαρισμένα στις κόχες; Πιο βατά;
Ε, και τι μ’ αυτό! Ο Jamie κι αν ε pop ευσε, παραμένει κορυφαίος στη σκοτεινιά της αυτολύπησης και ακάματος εργάτης στο σισύφειο έργο της απενοχοποίησής μας.
Με νέα σύνθεση οι xiu xiu στο Dear God, I Hate Myself συνεχίζουν εκεί που τελείωνε το boy soprano (το Women as Lovers δεν μου άρεσε). Απίστευτα κολλητικό! Όχι σαν τη γρίπη που τελικά δεν ήρθε, αλλά την άλλη τη συνηθισμένη, της οποίας δεν εγλύτωσε κανείς.
Πολυσχιδής εκκεντρικός καλλιτέχνης εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος, μόνιμος κάτοικος Λονδίνου. Δημιουργός φωνητικών γλυπτών. Φωνητικός ακροβάτης. Συνδυάζει στις αναζητήσεις του electronica, avant garde, ambient, jazz , προκλασσική μουσική, εικαστικά, ελληνική μυθολογία και μόδα. Σε ένα έργο του Rameau ακούει την ωμή ενέργεια του punk και το σκότος του goth γι αυτό και μπορεί να αποδομήσει τόσο γοητευτικά ένα χορωδιακό έργο μέσα στον ίδιο λατρευτικό χώρο που πρωτακούστηκε.
Μετά το εντυπωσιακό του ‘07 Orphica επανήλθε με το Morphica , αποτέλεσμα συνεργασίας με 20 καλλιτέχνες από τις πέντε ηπείρους, πειραματιζόμενους στα visual, τον κινηματογράφο, την ποίηση και τη χορωδιακή μουσική. Όπως εξηγούσε και σε ένα σεμινάριο στην tate ,η φωνή εκτός από μουσικό όργανο είναι υλικό για γλυπτική. Καθόλου παράξενο για κάποιον που έφτασε στη μουσική μέσω εικαστικών και αρχιτεκτονικής.
Οι ενδυματολογικές του επιλογές με σοκάρουν, όπως και της Björk εξάλλου από την οποία τον έμαθα. Τις εξηγεί όμως.Στο karikis site οι ποικίλες συνεργασίες και τα project του. Στοmorphica site μπορεί κανείς να ακούσει αποσπασματικά όλο το έργο.
Είναι δεν είναι συγγενής του Michel Legrand η Victoria Legrand του διδύμου Beach House δεν στοιχηματίζω και τις μετοχές μου στη Deutsche Bank. Η αναμφισβήτητη εκλεκτική συγγένεια πάντως είναι με τους Fleetwood Mac. Τόσο που αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να αναθεωρήσω την άποψή μου για το γκρουπ που δε μου άρεσε ποτέ ιδιαιτέρως. Όντας όμως πολύ φαν του ονειροθλιμένου αυτού ντουέτου από τη Βαλτιμόρη, αντιπαρέρχομαι την ομοιότητα με αυτό που κάποτε θεωρούσα “ξενέρωτο ροκ” και αφήνομαι να βυθιστώ σε ένα χλιαρό μπάνιο dreampop. Έχω τίποτε καλύτερο να προτείνω για ένα βροχερό κυριακάτικο πρωινό; Ροζ και γαλάζιες ζέβρες! H Victoria ευθύνεται για το πλείστον της στιχουργικής…the world that you loved to behold cannot hold you anymore/in a matter of time it will slip from my mind/in and out of my life you would slip from my mind/in a matter o f time…Ευθύνεται επίσης και για το video Silver Soul που δεν μου λέει και πολλά. Στα υπόλοιπα που περιλαμβάνονται στο DVD συμπλήρωμα του βινυλίου ίσως τα πράγματα είναι καλύτερα. Κάθε τραγούδι έχει και το δικό του σκηνοθέτη.Τα τραγουδάκια κλεμμένα από το daytrotter
Το πιο ευφάνταστο που έχω διαβάσει σε δελτίο τύπου. Ο ήχος τους είναι, λέει, σαν τον ήχο που κάνει το γάλα όταν πέφτει πάνω στα πρωινά σου κορν φλέικς. Κάτι αφράτο, κάτι οικείο και τόσο γνωστό, που αναρωτιέσαι: Να το αγοράσω το καινούργιο των The Go Find ή να μείνω με τα παλιά; Η αλήθεια είναι ότι λίγο dreampop για πρωινό, δεν πέφτει κι άσχημα. Βιντεο-εικαστικά, παραμένουν στη χαρτοκοπτική. Τίτλος “Everybody knows it’s gonna happen, only not tonight” Κι εμείς κρυφό καμάρι!
Οι Magnetic Fields μετά από μία δεκαετία βγάζουν το 69 Love Songs σε βινύλιο. Ο Montt Mardie μετά από δύο και μισό δίσκο βγάζει best of. Νέοι Lali Puna τον Απρίλιο. Οι Yeasayer ρίχνουν άλλο ένα free. Γιατί;
Πάρα κάτω. Οι Wild Moccasins είναι από το Τέξας, οι Phantogram από τη Νέα Υόρκη και το πιό κουφό cover από το 1999. O Stephin Merritt “εκτελεί” κάτι από το Βιολιστή στη Στέγη, τη μουσική που σιχαίνομαι όσο τίποτα στον κόσμο. Τον Merritt ακριβώς το αντίθετο.
Τρώγοντας προχθές στου αδερφού μου κάποιος που μιλούσε για ελάχιστα χρησιμοποιούμενα όργανα ανέφερε την celeste. Κάποιος άλλος συμπλήρωσε πως έργο για celeste έχει γράψει ο Bartok. Σκέφτηκα ότι celeste παίζει και ο Owen Pallett, στο Tryst With Mephistopheles, καλύτερο για μένα κομμάτι του νέου του άλμπουμ Heartland, αλλά το κράτησα για τον εαυτό μου. Άλλος κόσμος έτσι κι αλλιώς.
..clumsy,clumsy/ no paragon am I/ I can’t even keep my shoes tied.
I’ve been in love with Owen ever since…they sang “Laudate Dominum, Laudate Dominum”.
Με την ισχνή, εύθραυστη, εσωστρεφή του φωνή σε αντιπαράθεση με τον πλούσιο ήχο της κλασσικής ορχήστρας και των ηλεκτρονικών ο Owen Pallett έχοντας εγκαταλείψει πια το δανεικό ψευδώνυμο και περιβάλλον του video game Final Fantasy δημιουργεί το δικό του σκοτεινό και ανήλεο κόσμο Spectrum όπου το δημιούργημα , ο Lewis ο Βίαιος συνδιαλέγεται με το δημιουργό του. Πώς χωράνε κι άλλοι στο ναρκισσιστικό αυτό σύμπαν; Ε, εδώ είναι ο καλλιτέχνης.
Στο soundcloud της domino ολόκληρο το άλμπουμ, αν και κάθε συλλέκτης που σέβεται τον εαυτό του θα έπρεπε ήδη να το έχει συμπεριλάβει στα καλύτερα του 2010.
Οι καθυστερήσεις της Κατσέλη, η ατολμία του Παπανδρέου, η διαστροφόφατσα του Δρούτσα, η λυσσαλέα άρνηση των δημοσίων υπαλλήλων να καταλάβουν ότι όλα αυτά τα χρόνια ζούσαν με δανεικά και δείχνουν το διπλανό τους. Η νοοτροπία του “Κρεμάστε τον αδερφό μου γιατί εγώ ζαλίζομαι!”
Είμαστε τώρα για μουσικές αναρτήσεις; Το παλεύω.
Boring, Jamie. Boring!
Όσο για τον Jamie, ο οποίος μοιάζει να καταπιάνεται με το ερώτημα των δισεκατομμυρίων “τι είναι τέχνη” μια πρόταση για ανάγνωση:
Ο πρίγκιπας της αυτομαστίγωσης επανέρχεται (ποιος είναι ο βασιλιάς, όλοι ξέρουμε).Κουδούνια κουδουνάκια, καμπάνες καμπανάκια, παιδικά ηλεκτρονικά και γκατζετιές διάφορες…Αλλά για στάσου! Μήπως όλα ακούγονται κάπως πιο στρογγυλεμένα, πιο λιμαρισμένα στις κόχες; Πιο βατά;
