Ομολογώ ότι πήγα στο Μπάντμιντον με τη σχετική προκατάληψη και επιφύλαξη. Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας…μπλιαχ! Badminton, μπλιαχ! Αποστειρωμένο, πλαστικό περιβάλλον για τον καλλιτέχνη που έχω μάθει να βουτάει σε ότι πιο επώδυνο μπορεί να προσφέρει το ρεπερτόριο μιας μοναχικής καταραμένης ζωής; Πήγα μόνο και μόνο γιατί το χρώσταγα σε κάποιον που την περασμένη φορά δεν ήρθε.
Όταν έσβησαν τα φώτα όμως και ακούστηκε η πρώτη λέξη, έφυγαν όλα. Sometimes…..
Η αλλόκοτη ψηλή ευτραφής φιγούρα, ντυμένη σε ένα παιδικό μεταξωτό νυχτικό με φουσκωτά μανίκια και μισοχαμένη στο ημίφως, εξακολουθεί να αφηγείται σπαρακτικές ιστορίες πόνου για την μοναξιά της ιδιαιτερότητας. Are you a boy or a girl? Νήπιο σε φασκιές ατενίζει με δέος τα σκοτεινά βάθη της κολυμπήθρας που ονομάζεται ανθρώπινη κατάσταση.Happy bruising, happy bleeding…
Παρά τις αμφιλεγόμενες συνεργασίες των τελευταίων ετών όπου ο Antony με ή χωρίς Johnsons τείνει να γίνει ο γραφικός Nomi των ‘00, εξακολουθεί να ερεθίζει τους δακρυγόνους αδένες μου αναίσχυντα. Με χαρά πάντως άκουσα ένα νέο τραγούδι γραμμένο με τον Nico Muhly. Θέλω να πιστεύω πως τελευταία στιγμή θα σώσει αυτό το θείο δώρο που του χαρίστηκε σαν αντίβαρο της φυσικής του κατάρας και θα προχωρήσει. Ίδωμεν.
