photo: munstermind
Πανσέληνος σε λίγο. Στο γνωστό νησί δεν έχει αλλάξει τίποτα. Βρωμάω από την κορυφή ως τα νύχια σιτρονέλα. Φέτος με κυνηγούν οι μέλισσες, οι σφήκες και τα παιδιά της γειτονιάς σου. Πουθενά χωρίς αμμωνία και φενιστίλ. Στην παρέα πληροφορικάριοι μιλάνε για τα generics των φαρμάκων και το αντάρτικο του διαδικτύου. Ή θα κάτσεις να τις φας ή θα κηρύξεις αντάρτικο. Ποιος θα επικρατήσει στο τέλος όλοι ξέρουμε, το θέμα είναι αν θα ζούμε ως τότε. Πνευματικά δικαιώματα my foot. Λέω να το κρατήσω το blog ανοιχτό. Ένας νέος εχθρός-ευεργέτης φαίνεται στον ορίζοντα να μας δώσει ξανά τη συνοχή και τη συνενοχή που τόσο μας έλειψε από τα χρόνια της χούντας και των κατακτητών. Ίσως να ναι κι αυτό μια κάποια λύση…
Την παράσταση πάντως έκλεψε αρχιτέκτων πληθωρικός, ο οποίος στη συζήτηση περί της διαφοράς γεροντικής άνοιας-άλτσχαϊμερ, θυμήθηκε γέρο ενενηντάχρονο που στεναχωριόνταν γιατί η γυναίκα του έπασχε από Αϊνστάϊνερ. Αυτό κι αν είναι λύση!
Όσο εγώ βυθίζομαι όλο και περισσότερο στην αισθητική του ενσταντανέ♣, ο munstermind αναθρώσκει προς τις ανώτερες σφαίρες. Να δεις που κάποτε θα εγκαταλείψει τις θεραπείες και θα γίνει φωτογράφος…Εκτός και αν από τον πολύ εκκλησιασμό καρεί μοναχός.
Μέχρι να γυρίσει, ένα μικρό “σκουπισματάκι” να μη βρει το σπίτι του αχούρι…Γι αυτό είναι οι φίλοι άλλωστε.
the clientele : i wonder who we are
photo: munstermind
♣η γιαγιά μου έλεγε συχνά αυτή την έκφραση. ” Πώς κάνεις έτσι τα μούτρα σου! ‘Έπρεπε να σε πάρω τώρα ένα ενσταντανέ να δεις πώς είσαι.”
