Χαπακωμένοι σλάκερς από την Καλιφόρνια. Μέσα στην τσαπατσουλιά και το DIY. Lo-Fi να φαν κι οι κότες. Σε πρώτη ακρόαση γέλασα. Τι χιούμορ, σκέφτηκα, δε μπορεί, επίτηδες το κάνουν. Αυτοί παιδί μου είναι μια ροκ ποπ επιθεώρηση από μόνοι τους. Σε δεύτερη ακρόαση, πάντα ευχάριστη, θυμήθηκα την τεχνική του pastiche, μέθοδο που χρησιμοποιεί το ύφος ή και ατόφια κομμάτια από παλιότερους καλλιτέχνες, όχι για να διακωμωδήσει αλλά για να τιμήσει. Επιφανειακά οι Girls δεν μπήκαν στον κόπο ούτε ένα τίτλο της προκοπής να βρουν για το ντεμπούτο τους. “Album”. Άντε να τους βρεις στο Google ή το You Tube με τέτοιο όνομα. Σε δεύτερο επίπεδο ωστόσο, αφού ακούσεις από Lennon, Costello, Jesus & Mary Chain και Iggy Pop, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μάστορες του pastiche που κατέχουν την τέχνη τους.
Christopher Owens, Chet jr White . Για τον δεύτερο δεν ξέρουμε πολλά. Για τον πρώτο ότι μεγάλωσε σε μία σέκτα του ’60 τους Children of God όπου η μαμά του έπρεπε όπως και όλες οι γυναίκες να επιδίδεται σε θρησκευτική πορνεία. Οι καταπιεσμένοι οπαδοί αυτοκτονούσαν ο ένας μετά τον άλλον, η μουσική που άκουγαν ήταν καθορισμένη από τον αρχηγό David Brandt Berg. Τελικά, ένας εκατομμυριούχος βρέθηκε και τον έσωσε. (Την ιστορία αυτή του μοντέρνου Σταχτοπούτου διάβασα στον Guardian.)
Στη σελίδα τους δηλώνουν tropical gothic thrash και “αν είχαν καλύτερα μέσα θα είχαν γράψει κάτι σαν…Pet Sounds”. Καλά, κόψε κάτι. Αν στο μεταξύ δεν πάνε από ληγμένα, το κρατούμενο θα είναι πάντα ότι πρόκειται για αριστοτέχνες του pasticcio!
Καραrecommended για τη θλιβερή προεκλογική περίοδο που μας περιμένει! Μακάρι να υπήρχε και στην πολιτική η μέθοδος του παστίτσιου. Θα παίρναμε τα καλύτερα υλικά από όλους και θα φτιάχναμε παπάδες. Αλλά υπάρχει θεός;
