Αν ήμουν ακόμα στα φοιτητικά μου, τέτοιες μέρες θα είχα ήδη φύγει. Λίγες ώρες αεροπλάνο και μετά, το βραδινό τραίνο για Münster. . Στην κομψή πλην όμως άγνωστη πόλη της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας πέρασα τέσσερα από τα πιο μοναχικά χρόνια της ζωής μου. Ήταν όμως μελαγχολία μέσα στην ομορφιά. Η παλιά πόλη, προστατευμένη από την περιφερειακή Promenade δεν χάλασε ποτέ. Πίναμε καφέ μαζί με τις γιαγιάδες και την τοπική σικαρία σε παραδοσιακά αριστοκρατικά καφέ, στο σεμινάριο μπαίναμε με την τσάντα από τα ψώνια της κουκλίστικης λαϊκής αγοράς δίπλα. Το υγρό καλοκαίρι βόλτα στη λίμνη. Παντού πήγαινες φυσικά με τα πόδια. Πολυτέλειες. Έμενα σε ένα σπίτι όπου, λέει, κάποτε κατοικούσε ένας στρατηγός του Ναπολέοντα. Στα παράθυρά μου υποχρεωτικά λουλούδια. Όλος ο πεζόδρομος ήταν στέκια φοιτητών σε διατηρητέα κτίρια. Αρχαία κλέη ανακατεμένα με το περιθώριο και την αφέλεια. Στα ισόγεια το αξιοθέατο και η διασκέδαση. Στους ορόφους το λούμπεν. Η εξ αριστερών γειτόνισά μου ήταν μια γριά καθαρίστρια, ο απέναντι φοιτητής και φίλος. Από κάτω ένα μαγαζάκι με κεραμικά από τη Νότια Γαλλία, ένας μικροσκοπικός φούρνος και μια Kneipe. Την αγρυπνία μου συνόδευε συχνά ο ήχος του δερμάτινου ποτηριού με τα ζάρια πάνω στον πάγκο. Χαριτωμένη πόλη. Πόλη-μπουτίκ που γράφει και ο Κούρτοβικ.
Μα πώς ξεκίνησα να τα γράφω αυτά; Α,ναι, ακούγοντας ένα περσινό δίσκο για το κομμάτι Oktober. Bersarin Quartett (άσχετο:Bersarin ήταν ένας Ρώσος στρατιωτικός διοικητής στο μεταπολεμικό Βερολίνο και το κουαρτέτο είναι ένας μόνος του). Ιδανική μουσική τραίνου. Αν το αυτοκίνητο είναι θάλαμος ανοιχτής ακρόασης, το τραίνο είναι για ακουστικά. Εξαιρετική δουλειά του Thomas Bücker από το Münster. Κινηματογραφική, ονειρική, μεταξύ electronica, jazz και κλασσικής, imaginary fictional filmscores τη λέει. Το βραδυνό μου τραίνο για το Münster.
