Κοίτα που μας προέκυψε χρονιά Glen Johnson! Μετά το υπέροχο Details Not Recorded να τον πάλι. Άδικο όμως να μιλήσεις για νέο Glen Johnson ή για νέο Piano Magic. Δύσκολα, γιατί εδώ έχουμε μια θαυμάσια συνεργασία με Brendan Perry και Peter Ulrich από τους Dead Can Dance. Κάπου εδώ πρέπει να πω ότι αν και οι δεύτεροι δεν ήταν ποτέ οι καλύτεροί μου της 4AD και τους Piano Magic τους είχα ψιλοξεχάσει μετά τη βραδιά στο bios, το Ovations είναι σαφώς στα must buy του 2009.
Τα φαντάσματα του Johnson και τα ταξίδια του Perry (Εχει πάει και στη Ζάκυνθο.χε χε) Φοβερός συνδυασμός ιδιοσυγκρασιών, φωνών και ισχυρή στιχοποιία. Ποιος τολμάει να ανοίξει το άλμπουμ του με τίτλο The Nightmare Goes On και φράσεις όπως “ο εφιάλτης συνεχίζεται, ας με ξυπνήσει κάποιος!” Το March of the Atheists τα λέει όλα: ” well i can accept that you have your faith/so you must accept that i have none/you chase your god into your grave/i’ll die alone when my days are done…
Οι σκοτεινές ψυχές πάντως γράφουν και τους πιο αισθαντικούς ερωτικούς στίχους. Το “take the last kiss from my lips/take the last look at my face/and then surrender all we have/or i will never walk away” του The Blue Hour κλείδωσε στα κολλήματα του 2009. Για το εξώφυλλο τί να πω. Θα είχα αγοράσει το cd ακόμα κι αν δεν ήξερα τίποτα για κανέναν.
Τέλος, ένα πολύ κατατοπιστικό κείμενο εδώ
