λίγο big pink ακόμα κανείς;

Υποτίθεται ότι το όνομά τους πήραν από το ντεμπούτο άλμπουμ των Band “Music from Big Pink”(1968), όπου Big Pink είναι ένα κτίριο στη Νέα Υόρκη με ροζ πρόσοψη, το οποίο έπαιξε ρόλο στην ιστορία της μουσικής εκείνης της εποχής, του Μπομπ Ντίλαν και κατ επέκτασιν των Band.

Θα μπορούσε πάντως να το δει κανείς και χρωματικά το θέμα, μια και το βαθύ μαύρο του shoegaze τους συνδυάζεται με το τρυφερό ροζ των ερωτικών ιστοριών και καταστάσεων που απασχολεί το δίδυμο από το Λονδίνο, ένα από τα …βαριά χαρτιά της 4AD για φέτος . Επικοινωνιακά έκαναν πολλαπλό θόρυβο ακριβώς όπως και η μουσική τους. Είναι δύο και ακούγονται σαν δέκα δύο. Μαύρες θολές φωτογραφίες γυμνών κοριτσίστικων μελών στο artwork και στίχοι για πονεμένες αγάπες βιωμένες στην τρυφερή ηλικία με τις ροζ ακόμη πατούσες.

Ο συνδυασμός του ανελέητου σκληρού μαύρου με το κουφετί ροζ ωστόσο, είναι και αυτή μια παλιά ιστορία και μάλιστα από το χώρο της μόδας. Δεν κόβω το χέρι μου, ο Yves Saint Laurent νομίζω ήταν που λάνσαρε πρώτος στη δεκαετία του ΄80 τον ανίερο αυτό γάμο για να υποστούμε έκτοτε τις άπειρες παραλλαγές του από δίχρωμες τσάντες Chanel μέχρι τα σαχλά ροζ φιογκάκια στα μαύρα κατράμι κρεπαρισμένα μαλλιά των emo (αλήθεια, τι απέγιναν αυτά τα παιδιά;) Τέλος πάντων. Όλα γύρους κάνουνε και τα πιο αταίριαστα συναντώνται. Όπως το cover που ακολουθεί.

The Big Pink – Sweet Dreams (Beyonce Cover)