Είχα να αγοράσω δίσκο του από το 2005. Τώρα που την έκανε όμως παραμονές Χριστουγέννων και ακούω εκ των υστέρων τους στίχους του, καταλαβαίνω πόσο προ αναγγελθείς ήταν αυτός ο θάνατος. Τι έχει μεγαλύτερο ηρωισμό. Να ζεις όλη σου τη ζωή σε αναπηρική καρέκλα και να τραγουδάς “κράτα, δεν ήρθε ακόμη η ώρα”, να φλερτάρεις με το θάνατο παίζοντας κιθάρα ή να πάρεις μια χούφτα μυοχαλαρωτικά πάρα πάνω; Οι περισσότεροι από μας δε θα χρειαστεί να μάθουμε ποτέ.
vic chesnutt : the last sad songs of the year
Δεκεμβρίου 26, 2009 από rocksdemilo




