Δεν ήθελα να σηκωθώ σήμερα. Έβλεπα ότι κοιμόμουν αγκαλιά με ένα πρόβατο, ένα μικρό άλογο και μια γάτα. Σφιχτά και γαλήνια. Αναζήτησα το λόγο της απροθυμίας έγερσης. Δεν ήταν η εαρινή κόπωση. Δεν ήταν τίποτε σπουδαίο. Ήταν μάλλον ότι εχθές κάθισα επτά (7!) ώρες μπροστά στην οθόνη. Άνοιξα την τηλεόραση για να δω μήπως λένε τίποτε για τις δηλώσεις Μέρκελ και κατέληξα να δω τα πάντα σχετικά με το θέμα των ημερών. Από πάνελ σε πάνελ. Όλα τα κανάλια είχαν κάτι σχετικό, καθείς με το ύφος του. Μέχρι και μια νοικοκυρά που είχε αποστηθίσει το θέμα σωστά απήγγειλε υπερήφανη τον ορισμό των spread. Όταν σε μια χώρα και η τελευταία Κατίνα νοιώσει την υποχρέωση να πάρει στα χέρια της το θέμα των δομημένων ομολόγων, του ασφαλιστικού και της ανάπτυξης, τότε μάλλον η κυβέρνηση αποτελείται από ανίκανους! Ή μήπως λέω κακίες;
Σήκωσαν τα μανίκια οι πάντες στη νέα αυτή φάση πατριωτισμού. Στο “και πέντε”. Άντε τώρα να εξηγήσεις τις εικόνες σε ένα νεκρό λαγό για να κακοποιήσω λίγο τον Josef Beuys. Βέβαια εκείνος υποστήριζε ότι ακόμα και ένα νεκρό ζώο από ένστικτο θα καταλάβει περισσότερα από τον έλλογο άνθρωπο. Ο δικός μας όμως, τώρα, πάει! Την έσεισε …την πτέρην. Κακό του κεφαλιού του. Ένας μικρός θάνατος τον περιμένει. Σαν αυτόν της Sam Taylor Wood. Και κοίτα ένα περίεργο πράγμα σε αυτό το video. Τα σκουλήκια προτιμάνε το κρέας από το φρούτο!
Τώρα γιατί πάλι S.T.W; Γιατί για ένα περίεργο λόγο, είναι από τα πιο δημοφιλή του blog. Έλα λαγέ στον τόπο σου!
