“Δε γράφεις πια...” μου είπε η Ninotchka στην τελευταία κοσμική συνάθροιση που συμπέσαμε. Σε ένα περιβάλλον χαρμόσυνο, εκεί που χάζευα τις φάτσες των πολιτικών και ένοιωθα ότι βρίσκομαι σε ζάπινγκ δελτίου ειδήσεων των εννέα, συνειδητοποίησα ότι εμένα μπορεί να με πιάνουν τα υπαρξιακά μου κατά καιρούς και να κατηγορώ τον εαυτό μου για λογοκλοπή και μουσικοκλοπή, αλλά ο λόγος για τον οποίο άρχισα αυτό το μπλογκ δεν εξέλειπε. Οι δέκα καλοί φίλοι και συγγενείς τους οποίους υποτίθεται ότι ενημερώνω, τόσο για τα μουσικά όσο και τα προσωπικά μου νέα, είναι πάντα εκεί. Και καθόλου δεν πειράζει που δεν πίνουμε συχνά καφέ ή δεν ξενυχτάμε στο τηλέφωνο. Τα νέα κυκλοφορούν . Και όποιος ενδιαφέρεται, μαθαίνει. Έτσι , κάθε φορά που βλέπω κάποιον και μου λέει “ Ε, όχι και μπάνιο στη θάλασσα την 1η Δεκεμβρίου, βρε τέρας!” , “Ευχαριστώ για όσα έγραψες για τη μαμά μου”, ή “Τι έπαθε η μαμά σου όταν έγραψες ότι …χάλασε;” καταλαβαίνω ότι υπάρχει η κόκκινη γραμμή και το κουβάρι είναι στα χέρια μου. Είναι να μη χαίρεσαι; Είναι να μη νιώθεις και μια-πώς να το πω- ευθύνη;
Έλα όμως που υπάρχουν μέρες, να μην πω και μήνες ολόκληροι, που δεν τολμάς να τα πεις τα έρμα τα νέα σου. Όπως του Ιανουαρίου π.χ. που ο δείκτης κατάθλιψής μου έφτασε τόσο ψηλά ώστε ούτε οι σοκολάτες μου αρέσουν, ούτε η μουσική που ακούω. Ουδέν νεώτερο από τη μουσική παραγωγή και οι σοκολάτες μου φαίνονται σα βόμβες λίπους με ζάχαρη. Τόσο χάλια! Και τι; Να το γράψω; Να το γράψω.
A Day in the Life ενός μέσου Αθηναίου.
Η δασκάλα της γιόγκα εκείνη την Τρίτη αποφάσισε να πιάσει πάλι τις Ουπανισάδες. I hate it τρομερά όταν το κάνει αυτό. Παγώνω, βαριέμαι, μου χάνεται ο ειρμός και αναρωτιέμαι τι δουλειά έχω εκεί μέσα.
Επιστρέφοντας σπίτι, μόλις άνοιξα το κινητό, ακούω τη mother : “Πονάω, Πονάω, Πονάω!” Όχι όπως το διαβάζεις. Κατίνα Παξινού στην Επίδαυρο. “Ασθενοφόρο, Ασθενοφόρο, Ασθενοφόρο” τη διαβεβαιώ και βάζω μπροστά μια διαδικασία που θα λήξει στις εννιά και μισή το βράδυ, με το ασθενοφόρο να επιστρέφει το χαλασμένο εμπόρευμα στο ράφι του.Ας βρει άκρη η κυρία Άννα πια.
Στο ενδιάμεσο, έκανα κάτι που δεν είχα τολμήσει τα εικοσιπέντε χρόνια της σκοτεινής καρριέρας μου. Εκστόμισα το περίφημο “Είμαι δημοσιογράφος”. Δεν άντεχα πια το γιατρό να μου φέρεται σα να του ζητάω δανεικά, ενώ στη ουσία είναι υπάλληλός μου μια και είναι ο γιατρός του ταμείου…Να τον δεις πως έστρωσε ο βλάχος! Και χιούμορ έκανε, και τρείς ώρες μου εξηγούσε την πάθηση και τον αξεκόλλητο είχε. Δε θα πω “τέλος καλό, όλα καλά”, αλλά πάει κι αυτό στα αγύριστα. Ουφ.
Πως να πάει όμως στα αγύριστα το γεγονός ότι τη στιγμή που εγώ έψαχνα για χειρουργό και ασθενοφόρο, τα περιπολικά έζωναν το κάτω σπίτι μας γιατί στον κάτω όροφο είχαν μπουκάρει τέσσερις νταγλαράδες, είχαν δέσει και φιμώσει δυο γυναίκες και με την απειλή περιστρόφου τους ζήτησαν ρευστό, κάρτες, PIN κλπ.
Όπως έμαθα εκ των υστέρων, περίπου την ίδια ώρα, κάποιος ακολούθησε τη μαμά μιας φίλης μου, της έσπασε την άνω σιαγόνα με δυο γροθιές και της πήρε την φρέσκια ανάληψη. Τις δέρνουν, λέει, για να μη θυμόνται μετά τίποτα. Όντως η γραία, εκτός από διάσειση έπαθε και περιορισμένη αμνησία.
Θες κι άλλα; Ο λογιστής θέλει νέο κλειδάριθμο, αλλά η εφορία αδυνατεί διότι “έπεσε το σύστημα”, τα μπλογκ έχουν τρελαθεί να γράφουν ότι ο σταθμός-μπουτίκ που βρήκα να κάνω εκπομπή κλείνει…
Τι άλλο; Για μια μέρα, αρκετά! Δεν έχω τίποτα να γράψω στο μπλογκ. Οι παλιές μου μουσικές αγάπες πεθαίνουν η μια μετά την άλλη, οι καινούργιες άφαντες. Βέβαια, υπάρχει πάντα το γνωστό παχύδερμο Hippo Litto που εξακολουθεί να μαζεύει. Μέχρι και βίντεο με ιπποπόταμο βρήκε. Αυτό που ακολουθεί. Αλλά κι αυτός μεταπράτης είναι. Τι νομίζεις. Ακολουθεί αχταρμάς παλαιών και νέων. Update όταν γυρίσω από το σταθμούλη του 1, κάτι ακροαματικότητα.
♦
Δεν θυμάμαι πού τους βρήκα τους Therapies Son, αλλά η animation κούκλα! Και όχι μόνο.
♦
Όχι, θα τη βγάζαμε χωρίς dream pop
silverswans : secrets (lettingupremix)
♦
Για το Σουηδό αισθηματία που κρύβεις μέσα σου!
acid house kings : are we lovers or are we friends
♦
Μεγαλεπήβολα πράγματα. Εντυπωσιακό εξώφυλλο, ντοκιμαντέρ σε επεισόδια,μια διαρροή ολκής στο τέλος…και άντε καβατζάραμε το μεσοδιάστημα μέχρι οι Αυστραλοί κυκλοφορήσουν επιτέλους επισήμως το Ζωνοσκόπιό τους στο πρώτο 10ήμερο του Φεβρουαρίου.
♦
Αυτό άσχετο, αλλά μου άρεσε η ιδέα του ερασιτέχνη. Από παλιές διαφημίσεις και φιλμάκια…
the decemberists : down by the water
♦
Αν ο Έλβις ήταν λιγότερο γλυκερός, περισσότερο ηλεκτρονικός και Καναδο Κινεζο Ταïβανο Χαβανέζος θα τον έλεγαν Alex Zhang Hungtai. Το σούπερ ρετρό
dirty beaches : lord knows best
♦
Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι μια φορά σε μια συναυλία…
♦
♦
Ο Algodón Egipcio είναι απο τη Βενεζουέλα. Το debut album La Lucha Constante αναμένεται τέλη Μαρτίου.
Ανάσκελα έχουν πέσει όλοι μ’ αυτό το παιδί και το αναμενόμενο το Φεβρουάριο άλμπουμ του. Ταπεινά αναφέρω την απορία μου. Θα είχε γίνει τέτοιος ντόρος αν το όλο πόνημα δεν στόλιζε ένα φτερό από το καπελάκι της Feist; Προς το παρόν κάτι από παλιότερο EP
♦
Η γιαγιά άλλα έκανε με τις δαντέλες. Αλλά πάλι αυτή δεν έγραφε τόσο γλυκά τραγούδια. Το επερχόμενο άλμπουμ του Sin Fang τιτλοφορείται Summer Echoes
sin fang bous : always, everything
♦
Και παραγωγό και dj και…Όπως θες τον λες. Εμένα μ’αρέσει.
matthew dear : you put a smell on me (breakbot_remix)_
matthew dear : little people * black city (sascha dive remix)
♦
Για λίγο Σκωτία ρε γμτ, αλλά σα μεγάλη εισαγωγή ακούγεται. Αναρωτιέμαι που έμεινε το υπόλοιπο.
♦
Το φαβορί για “χειρότερο εξώφυλλο της χρονιάς” Μετά από τόση ιστιοπλοΐα…
♦
Και αυτά χάριν απλώς παλιμπαιδισμού
Das Pop – Never Get Enough , posted with vodpod
