τι ακούς όταν διαβάζεις;

WG Sebald: Darkness on the edge of Anglia | Boo…, posted with vodpod

Έπειτα από αγρανάπαυση ετών ξαναβρίσκω τη χαρά της ανάγνωσης αυτές τις θεοσκότεινες χειμωνιάτικες μέρες για τις οποίες θέλω να εκφράσω τις ειλικρινείς μου ευχαριστίες αλλά δεν ξέρω σε ποιόν να τις απευθύνω. Χωρίς να είναι απαγορευτική η συνήθεια αυτή ενδέχεται να αποβεί ανταγωνιστική ως προς την ακρόαση μουσικής, ιδίως αν αυτή η δεύτερη έχει ζητούμενο την κάτω του διαφράγματος ευχαρίστηση. Λέω “κάτω του διαφράγματος” γιατί υποστηρίζω ότι η ποπ μουσική ακούγεται και λίγο …με το στομάχι. Η ανάγνωση πάλι, θέλει απλώς καθαρό κεφάλι και σώμα σε…καταστολή για να επιδράσει.

Αφέθηκα λοιπόν αυτές τις μέρες να με οδηγήσουν οι συγγραφείς στο  “Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων” ή την “Αίθουσα των Χαμένων Βημάτων” με τυφλή εμπιστοσύνη και δεν μετάνιωσα. Πέρασα από μάλλον ανιαρά μονοπάτια παλιών αγαπημένων όπως ο Τζόναθαν Κόου και ο Νικ Χόρνμπυ που δεν είχαν τίποτε καινούργιο να μου μάθουν, αφέθηκα στη σαγήνη καλογραμμένων μπεστ σέλερ όπως αυτά τα “γκοθ” του Ισπανού Κάρλος Ρουίθ Θαφόν  που διαδραματίζονται κάτω από μονίμως μαυροκόκκινους δυσοίωνους βαρκελωνέζικους ουρανούς κι έχουν ήρωες τα ίδια τα βιβλία, περιπλανήθηκα σε υψηλές ταξιδιωτικές αφηγήσεις για να καταλήξω στους αποκαλυπτικούς στοχασμούς του Γερμανού πρόωρα θανόντος κορυφαίου W. G. (Winfried Georg) Maximilian Sebald.

Αν στην ανάγνωση υπήρχε όπως και στη μουσική ο όρος on repeat εδώ είναι που θα έβρισκε την τέλεια εφαρμογή του. Οι σελίδες του  W. G.  Sebald επιτάσσουν συχνά επανάληψη της ανάγνωσης και αποκαλύπτουν πάντα κάτι ακόμα. Όπως και η αφήγησή του. Αρχίζει για παράδειγμα με μια περιγραφή ενός απόλυτα μη ενδιαφέροντος τόπου στα μάτια ενός τουρίστα. Σε δεύτερη αφήγηση παρατίθεται η ιστορία του τόπου. Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν. Οι προσωπικές ιστορίες ατόμων με λαβυρινθώδεις ζωές και μεγαλεπήβολα σχέδια. Και πάντα η κατάληξη είναι ο θρυμματισμός στο πέρασμα του χρόνου, της πλέον ψεύτικης των ανθρωπίνων εφευρέσεων όπως λέει κι ο ήρωας του Άουστερλιτς. Οι αναμφισβήτητα άξιες Νόμπελ σελίδες του δεν είναι ντοκιμαντέρ, δεν είναι ταξιδιωτική λογοτεχνία δεν είναι Ιστορία , δεν είναι μυθιστόρημα. Είναι περισσότερο ένα στοχαστικό οδοιπορικό στον υπέροχο και ανελέητο κόσμο μας. Με την προτροπή “Διαβάστε W. G.  Sebald” κλείνω την παρένθεση για να επιστρέψω στη μουσική.

Τί ακούει λοιπόν κάποιος αν όχι κατά τη διάρκεια αλλά στα διαλείμματα της ανάγνωσης; Μια πρόταση θα ήταν η  περίπτωση του Nico Muhly πολυγραφότατου νέου Αμερικανού συνθέτη, ο οποίος ενώ πειραματίζεται στις νέες φόρμες και μέσα δεν απαρνιέται τις κλασσικές του καταβολές ακόμα και τις μέρες του στην εκκλησιαστική χορωδία. Αν είναι εφάμιλλος ενός Palestrina  άλλοι θα πουν. Αν χειρίζεται σωστά και με μέτρο τις συνεργασίες του στο χώρο της indie κοινότητας (Owen Pallett, Bjork, Antony), αν θα συνεχίσει τα επιτυχημένα soundtrack (The Reader) ο χρόνος θα δείξει.

.

.

.

Άλλη μια περίπτωση για περιπλανήσεις στον θρυμματισμένο ονειρικό κόσμο θα ήταν και αυτή του μουσικού, παραγωγού και ιδρυτή του roster  Bedroom Community Valgeir Sigurðsson.

…Draumalandið (“Dreamland”), a documentary about the exploitation of Iceland’s natural resources, tells a story about huge things—the fortunes of a whole nation; the destruction of vast landscapes; and the global economic forces, greater still than any nation, that fuel it all—and for his soundtrack to the film, Valgeir has brought out a heavier set of tools. His entire roster of Bedroom Community labelmates contributes in some way to the creation of the score: classical composers Nico Muhly and Daníel Bjarnason, industrial wizard Ben Frost, and American folksinger Sam Amidon, along with a host of others, and the small orchestra assembled for the record swells from moments of expansive beauty into massive, surging symphonic force…