Πολιτικοί, τραπεζίτες, νομπελίστες, αναλυτές, οικονομολόγοι, θεσμικοί, κερδοσκόποι, ψυχίατροι, καφετζούδες, πανεπιστημιακοί (αλήθεια, ξέρατε εσείς ότι έχουμε τόσους πολλούς -ζωή ναχουν- καθηγητές οικονομίας στην Ελλάδα; ) κανείς τους, λέει, δεν έχει βρεθεί μπροστά σε τέτοιο χάος. Περιμένοντας τη μεγααααάλη λύση απόψε, βρίσκω ότι δεν υπάρχει πιο εύστοχος τρόπος απόδοσης της οικονομικής μας κατάστασης από το video που ακολουθεί…
Και για να ελαφρύνω το κλίμα λίγο ακόμη θέλω να αναφέρω ένα inside joke της παρέας που μας κάνει να γελάμε με τα χάλια μας αυτές τις μέρες στο σπίτι γιατί διαφορετικά είμαστε για σκοινί και σαπούνι.
Όταν λοιπόν γεννήθηκε ο γιός των αγαπημένων φίλων Α και Γ , ο γιατρός βγήκε από την αίθουσα τοκετών να συγχαρεί τον αδημονούντα πατέρα και να του δώσει την καλή είδηση του ερχομού του παιδιού του. Κι εκείνος μέσα στην αγωνία του, το μόνο που βρήκε να ρωτήσει ήταν “…και ο πλακούντας;” Όχι τι κάνει η μάννα ή το παιδί, αλλά ο πλακούντας! Είχε ακούσει τόση κουβέντα περί του πλακούντα τον τελευταίο καιρό ο δυστυχής, που έστω και χωρίς να πολυκαταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται, είχε εστιάσει όλο του το άγχος σ΄αυτό.
Την ιστορία με τον πλακούντα θυμηθήκαμε τις μέρες αυτές παρακολουθώντας αυτά τα άθλια παπαγαλάκια τους δημοσιόγραφους των καναλιών να κάνουν παιχνιδι με τους πολιτικούς ρωτώντας και απαντώντας για το αν κινδινεύουν οι καταθέσεις. Εδώ ο κόσμος καίγεται και το λουρί της μάννας κουρεύεται, οι τίτλοι είναι μονίμως: Οι καταθέσεις! Ο πλακούντας! Μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου. Θαρρείς και αυτό είναι το μόνο μέλημά μας στη χώρα της απύθμενης κατρακύλας.
Μα πόσες είναι πια αυτές οι καταθέσεις στην Ελλάδα; Οι ειδικοί θα σας πούν ότι πρόκειται για αμελητέο νούμερο. Έτσι κι αλλιώς, όποιος έχει έστω και το μικρότερο κεφάλαιο, κάπου το έχει τοποθετήσει. Δεν το έχει στην Τράπεζα για να διαβάζει νούμερα στο βιβλιάριό του το βράδυ για να κοιμηθεί.
Και γιατί παρακαλώ κανείς από τους τηλε-λαϊκίζοντες αυτούς δεν μιλάει για τους πραγματικά χαμένους αυτής της ιστορίας, τους μετόχους των οποίων η περιουσία έχει προ πολλού κουρευτεί κατά 60-80% χωρίς προσδοκία ανάνηψης; Αυτούς τους μικρονοικοκύρηδες που δεν τα έφαγαν στη Μύκονο διακοπές, ούτε σε πάρα πάνω Prada από όσα άντεχε το πορτοφόλι τους, που έκαναν ήσυχα την καριέρρα τους, σεβάστηκαν κάποια ποσά από κληρονομιές και δεν τα αγόρασαν SUV ούτε λύσσαξαν στα πεντάστερα ανά την οικουμένη;
Αυτοί που ευπειθείς στη νοικοκυροσύνη έκαναν πράξη ότι έγραφαν στην ετήσια ανιαρή έκθεση του σχολείου περί Αποταμίευσης και δεν έβγαλαν τα λεπτουδάκια τους έξω αν και ξέρουν τη λέξη πατριώτης κι αυτή από το σχολείο και δεν χρειαζόταν το Γιωργάκη να τους κάνει επανάλειψη στα γεράματα.
Αυτοί που πλήρωναν πάντα τους φόρους και τις εισφορές τους, δεν ξέπλυναν χρήμα και δεν πούλησαν το οικογενειακό αυτοκίνητο για να αγοράσουν φούσκες τότε του το Χρηματηστήριο ήταν στις 6.000 μονάδες.
Αυτοί που προτίμησαν κάποιες συντηρητικές τοποθετήσεις χωρίς πνεύμα φαταουλίασης, αλλά απλώς επιχείρησαν να εξασφαλήσουν σε λογικά πλαίσια το μέλλον τους και, ει δυνατόν, αυτό των παιδιών τους.
Κοροϊδάρες, ακούω την απάντηση να έρχεται όλο μίσος και χλεύη. Ας πρόσεχαν που πήγαν και εμπιστεύτηκαν τις Τράπεζες.
Δεν θα ανοίξω συζήτηση περί κρατικού παρεμβατισμού στις Τράπεζες γιατί πάει μακρυά η βαλίτσα. Αυτό που με παίρνει όμως να πω είναι ότι στην Ελλάδα μοιάζει να είναι έγκλημα να έχεις πέντε δεκάρες, θαρρείς και όλοι οφείλουμε να είμαστε πρωταγωνιστές σε ασπρόμαυρη ταινία του ’60. Εντάξει ρε φίλε, δε γεννήθηκε όλη η Ελλάδα με μια παραδουλεύτρα μάννα!
Απίστευτη υποκρισία. Ήθελα να ξερα , όταν έχεις δουλέψει μια ζωή αποκλείεται να πρόλαβες να μαζέψεις κάποια δεκάρα χωρίς να κλέψεις; Δεν έτυχε να κληρονομήσεις καμιά θεία; Δε σου μεταβίβασε ο γονιός σου κάτι; Ε, όλοι αυτοί είναι κλέφτες και πλουτοκράτες που σήμερα δεν αξίζουν τη μνεία κανενός;
Κι όμως, αυτοί οι νοικοκύρηδες είναι αυτοί που έχουν χάσει τα πάντα σήμερα και κανείς δεν μιλά γι αυτούς. Και δεν μιλά κανείς γι αυτούς γιατί δεν έχουν φωνή. Αντίθετα με την τελευταία ανθυποομάδα πληθυσμού. Οι πολύτεκνοι έχουν εκπροσώπηση , αν και δε βλέπω πώς η τεκνοποίησή τους αποτελεί εθνικό θέμα και δεν τσιμπάω στο θέμα υπογεννητικότητα. Τα θύματα ληστείας έχουν εκπροσώπηση. Οι ενοικιαστές έχουν εκπροσώπηση. Οι ιδιοκτήτες ακινήτων. Οι μικροκαταθέτες. Οι μεσαιοκαταθέτες. Μόνο οι μέτοχοι δεν έχουν φωνή. Γιατί αυτοί…τί ανάγκη έχουν, έχουν λεφτά!





Έχεις δίκιο. Αν και πίσω έχει ακόμη η αχλάδα την ουρά. Ενας γερμανός γκουρού των επενδύσεων, πιστεύει ότι αυτή η κρίση είναι η τελική. Στο τέλος όλοι θα χάσουν τα πάντα. Όπως στην Βαιμάρη. Ακίνητα, καταθέσεις, μετοχές, ομόλογα, και hedge Funds θα γίνουν όλα αέρια. Ακόμη και ο χρυσός, εκτός και αν τον θάψεις στον κήπο. Όλα θα γίνουνε λοιπόν πλακούντας και θα χυθούν στο δάπεδο. Και νέο ”παιδί” θα γεννηθεί…
Κείμενο έξοχο. Απλώς συνεισφέρω λίγη αισιοδοξία..
Τι αισιοδοξία, ρε Βρούτε! Ότι κάποτε όλοι θα πεθάνουμε το ξέρω. Το θέμα είναι μήπως και είχες καμιά καλή ιδέα.
Μέχρι το σημείο που θα χάνει η μάννα το παιδί και το παιδί τη μάννα ο σώζων εαυτόν σωθείτο λοιπόν!
O Γερμανός που έλεγα λέγεται Dirk Mueller ”Das Ende des Finanzsystems”
Είναι πράγματι ακατανόητο γιατί κανείς δεν λέει λέξη γι αυτό το θέμα.Πάντως σε ένα άρθρο της σημερινής Monde επισημαίνεται τουλάχιστον το παράδοξο της συμφωνίας:ενώ η Ελλάδα είχε συμφωνήσει στην αποκρατικοποίηση του ταχυδρομικού ταμιευτηρίου και της αγροτικής τάπεζας,τώρα καλείται να κρατικοποιήσει κάποιες τράπεζες,αν όχι όλες.Τι να πώ;Πολύ φοβάμαι ότι ο χορός του παραλόγου δεν έχει τέλος καταστρέφοντας στο πέρασμά του αδιακρίτως δικαίους και αδίκους.Φιλιά.
Γιατί μάλλον το κρυφό όνειρο της συγκεκριμένης ελληνικής κυβέρνησης (και όχι μόνον) ήταν πάντα η κρατικοποίηση όλων των τραπεζών και όχι η αποκρατικοποίηση ολίγων.
και τι κρύβεται πίσω από την λαγνεία κρατικοποίησης? Η μόνη λύση είναι η κρατικοποίηση των πολιτικών-των περισσότερων τέλος πάντων.Ωστε να μην χρειάζεται να τους ψηφίζουμε, οπότε να χρειάζονται τα ρουσφέτια, και άλλα καλά. Τότε μπορούμε να γίνουμε Κίνα.