Αχ! Ωραία ήταν τότε που παίζαμε με τα άλλα παιδιά τα ευρωπαϊκά.
Ανήκαμεν ψυχή τε και σώματι εις την Δύση. Είχε τόσα να μας δώσει!
Ενα πάρτυ ήταν η ζωή μας…
Τώρα όμως κάτι πήγε στραβά και δε μας κάνει παρέα κανείς.
Είμαστε λέει τοξικοί.
Μας αποφεύγουν γιατί φοβούνται ότι θα κολλήσουν κι αυτοί παράνοια και θα αρχίσουν να την πέφτουν όπου παίρνει κάμερα κι όποιον πάρει η μπάλλα. Αριστεροί και Δεξιοί, Οπαδοί και Φίλαθλοι. Αγανακτισμένοι και Πικραμένοι. Αλλά βεβαίως εμείς θα πεθάνομεν; Δεν θα πεθάνομεν!
Ας τραγουδήσουμε λοιπόν bouche ferme το…
μοναξιά
είσ’ η πιο πικρή παρέα
μοναξιά
φτάνεις κάποτε μοιραία
Όποιος δε γουστάρει τα νοσταλγικά ας ψάλλει το ΟΜ δεκατέσσερις φορές
