Υπάρχει λοιπόν που λες μία γιορτή που λέγεται των Φώτων.
Σε αυτή τη γιορτή παραδοσιακά στην πατρίδα μου τρελλαμένες τεστοστερόνες βουτάνε στα παγωμένα νερά και κάνουν πατητές ο ένας του άλλου ή δαγκωνιές για να κερδίσουν την εύνοια κάποιου με μακρυά πλουμιστά φορέματα, μακρυά γενειάδα και χρυσές φούστες που κάτι τους πέταξε θα σε γελάσω δεν είδα. Αν τους βγαίνει σε καλό αυτό το συνήθειο κανείς δε μας είπε. Αλλά για να επιμένουν κάτι θα ξέρουν.
Κάτι θα ξέρουν και όλοι αυτοί που αντί να καταφύγουν στον ψυχίατρο της διατίμησης που προτείνει το χρεωκοπημένο ταμείο τους, μπουκάρουν άγαρμπα στα βαγόνια του μετρό και ψέλνουν τα κάλαντα. “σΉΜΕΡΑ τΑ φΩΤΑ ΚΑΙ Ο ΦΩΤΙΣΜΌς…..”
νΑΙ, ΡΕ ΣΥ! Του φωτός δηλαδή. Όχι της Φώτως πληθ. των Φώτων ούτε του Φώτη πληθ. των Φώτων. Τα Φώτα των Φώτων!
Για το φωτισμό ο σαματάς. Το φως στην άκρη του τούνελ. Το περίφημο “Φως, περισσότερο φως” του σοφού που με τις τρείς αυτές λέξεις ετελεύτησε βίον αφήνοντας έκτοτε όλους εμάς να αναρωτιώμαστε αν λόγω του προχωρημένου της ηλικίας του δεν έβλεπε καλά, αν μιλούσε για την διαλεύκανση των θεμελιωδών υπαρξιακών ερωτημάτων του ανθρώπου, ή αν τέλος πάντων απλώς ζητούσε από κάποιον να του ανοίξει τις κουρτίνες…
Όσο τα λέγαμε αυτά με μια φίλη χαριτολογώντας για το μήκος του τούνελ και τα famous last words του μέγιστου Γκαίτε, θυμήθηκα μια άλλη φίλη διπλωματική υπάλληλο σε βόρεια χώρα που αν και καρκινοπαθής στα τελευταία της έτρεχε τελευταία στιγμή να σκουπίσει τα χιόνια από την όχθη του ποταμού όπου επρόκειτο να ρίξει το σταυρό ο τοπικός εκπρόσωπος της ορθοδόξου. Αργία, από καθαρίστρια ούτε ίχνος και καθότανε άρρωστη κοπέλα με τη σκούπα να σαρώνει τα χιόνια μη γλυστρίσει και πέσει ο γέρων. Πέρσυ ήταν, πρόπερσυ; Το θέμα είναι ότι η φίλη μας δε ζει πια, πράγμα που δε φαντάζομαι για τον περί ου ο λόγος, ο οποίος χαρούμενος αδαής και στολισμένος όπως και τότε θα αγιάσει τα ύδατα του ποταμού εκόντως άκοντος … Την τύφλα μας!
