The Twilight Sad : Another Bed
Ούτε στη Σκωτία την ίδια δε θα βρεις τόσο βαρειά προφορά. Αλλά πάλι μήπως τραγουδάνε όλοι όπως ο James Graham; Οι πουρίστες που διυλίζουν τον κώνωπα θα μετρήσουν πόσο NIN και πόσο Radiohead είναι η εισαγωγή του “Sick”, θα πουν ότι το No One Can Ever Know δεν είναι Fourteen Autumns & Fifteen Winters, ότι είναι πιό εμβατηριακό κλπ. Εμένα πάντως (αν και δεν μου άρεσε το Forget the Night Ahead) δεν ξεκολλάει το “Dead City” από το player και δε με νοιάζει να με πεις ντεμοντέ επειδή ακόμη βρίσκω σέξι την industrial shoegaze λυρική συναισθηματική μιζέρια με έμφαση στο βαρύ ρυθμικό. (Παραδέχομαι ωστόσο ότι γκόμενους σαν αυτούς καλύτερα να τους ακούς παρά να τους βλέπεις) Στην παραγωγή Andrew Weatherall στα συν, το εξώφυλλο στα σούπερ πλην. Καλά, πώς τους ήρθε;
no one can ever know
no one can ever know
