Χθες το πρωί, πρώτη λιακάδα μετά από πολύ καιρό, ξεκινήσαμε τέσσερις φίλοι για την Κεντρική Αγορά της Αθήνας. Λίγο για το εξωτικό του πράγματος, λίγο γιατί είμαστε όλοι αθεράπευτοι εραστές των θαλασσινών. Αφού διαλέξαμε στρείδια από τη Βρετάννη,πετροσωλήνες από τη Σκωτία, μύδια, κυδώνια και άλλες αχιβάδες από τα ελληνικά νερά, περάσαμε έξω για ρόκα και απέναντι για μπαχαρικά και άλλα ακόμη εξωτικότερα.
Μέσα στη χαρά και το πολύχρωμο του πλήθους βαρύς αχός ακούγεται ξαφνικά και νοιώθουμε την ατμόσφαιρα να γίνεται πηχτή από τη βαρβατίλα μιας ντουζίνας μαυροντυμένων οι οποίοι ανεμίζοντας ελληνικές και μαύρες σημαίες ζητούσαν ουρλιάζοντας συμπαράσταση για να “διώξουν κάποιους” να “βάλουν κάποιους στη θέση τους” και άλλα τέτοια τραμπουκοειδή.
Αυτό που με αγρίεψε δεν ήταν ωστόσο τα στενά μαύρα ρούχα οι αρβύλες και το επιθετικό βήμα .Ήταν το γεγονός ότι μοίραζαν την εφημερίδα τους την οποία μισο- ηθελημένα μισο- άθελα οι παραλήπτες, κυρίως γεροντάκια, έπαιρναν χωρίς αντίρρηση, αντίθεση ή σκεπτικισμό. Αυτονόητα.
Πριν βιαστεί κάποιος να πει “δε βαριέσαι γεροντάκια” θέλω να θυμήσω ότι …τα γεροντάκια αυτά ψηφίζουν και άμα λάχει δίνουν και στη Χρυσή Αυγή ένα ωραίο 2% να μπει στη Βουλή όπως εξάλλου μπήκε και στο Δημοτικό Συμβούλιο. Μετά βαϊων και κλάδων μάλιστα μια και χρυσαυγίτες δεν το έχουν σε τίποτε να καθαρίσουν πλατείες ολόκληρες από μετανάστες εν ριπή και συνοπτικότατες διαδικασίες. Θα μου πεις πάλι “ας πρόσεχαν εκέινοι που έπρεπε να έχουν δράσει εγκαίρως”. Σωστά. Εκ του αποτελέσματος θα σου πει ο φοβισμένος γέρος.
Έτσι λοιπόν εν αγαστή έχουμε ακρα-τέτοιους και ακρο-άλλους στο δημοτικό μας συμβούλιο, όπως έχουμε ακρο-κάθε είδους και στην κοινωνία μας να κατεβαίνουν στο κέντρο της πόλης και ανάλογα με την ορμονική καμπύλη της στιγμής να καίνε νεοκλασσικά, τράπεζες, μαγαζιά και ότι άλλο τους φανεί κατάλληλο να πλουτίσουν …σε βιώματα όπως εκμυστηρεύτηκε νεαρός κουκουλοφόρος σε φίλο που τον παρεκάλεσε να του εξηγήσει γιατί καίει. “Ε, αν δεν κάψω, τί εμπειρίες θα έχω!” Μπράβο και σε σένα αγόρι μου, κοίτα όμως μην κρυώσεις.
