Τί κοινό έχει το μετρό με το γυμναστήριo;
Πολλά. Περισσότερα από όσα μπορείς να φανταστείς. Και εξηγούμαι.
Τον τελευταίο καιρό έχω βγάλει από τη καθημερινότητά μου διάφορα πράγματα μεταξύ των οποίων τη γιόγκα και το αυτοκίνητο. Το δεύτερο γιατί υπάρχει πια το μετρό και το πρώτο γιατί μετά από αρκετά χρόνια αυτοελέγχου, διαλογισμού, ομφαλοσκόπησης και αυτοπεριορισμού σκάλωσα στο ότι δεν αρκεί να γίνω εγώ καλός άνθρωπος. Ίσως είχε νόημα αν κάναμε διαλογισμό όλοι οι Αθηναίοι μαζί για παράδειγμα. Αστειεύομαι. Θα ξαναπέσω κάποια στιγμή φρόνιμα στο yoga mat μου, αλλά προς το παρόν έχοντας πολύ ενέργεια για σκότωμα προτιμώ το διάδρομο του γυμναστηρίου. Έτσι εξάλλου, ακούω και τη μουσική που θέλω, ενώ γενικώς δε μπορώ να εστιάσω για πολύ ώρα σε κάτι.
Μια στο διάδρομο του συρμού και μια στο διάδρομο του αυτιστικού ποντικού λοιπόν κάνω τις καθημερινές μου βαθειές σκέψεις ενώ χαζεύω τις φυσιογνωμίες και πλάθω σενάρια για τις πιό ενδιαφέρουσες από αυτές. Γιατί στο μετρό όπως και το γυμναστήριο, ενώ επιφανειακά δεν κοιτάς κανένα, όλους και τα πάντα θωρρείς. Το θέμα είναι να βρεις κάπου βολικά να παρκάρεις το βλέμμα ώστε να μη φέρνεις τον άλλο σε δύσκολη θέση. Δεν κοιτάμε τους γλουτιαίους του νεαρού δίπλα όπως δεν καρφωνόμαστε και στο περουκίνι του κυρίου μπροστά.
Βέβαια δε φτάνει να μη παραβιάζεις το ζωτικό χώρο του άλλου με το βλέμμα. Είναι και η όσφριση. Στο γυμναστήριο πλενόμαστε πριν πάμε. Όχι αφού σκυλοϊδρώσουμε και ρίξουμε σε λιποθυμία το κακομοίρη τον διπλανό μόνο και μόνο γιατί δεν τον ξέρουμε… Η ανωνυμία του μετρό εξίσου δεν δικαιολογεί την απλυσιά. Άνθρωπος είναι και ο συνεπιβάτης. Τί κι αν δεν έχετε συστηθεί. Συνεπιβάτης είναι, όχι εχθρός να του ρίξεις χημικά. Και αν κάνει χώρο, είναι για να περάσεις. Όχι να κατσικωθείς στη θεση του.
Έπειτα είναι και οι καλοί μας τρόποι. Είπαμε να μην καρφωνόμαστε , ο άλλος όμως δεν είναι και αόρατος. Όταν μπαίνεις σε ένα χώρο είναι ωραίο να χαιρετάς. Είναι πολλοί οι νάρκισσοι που παριστάνουν ότι δεν βλέπουν. Κομπλεξάρα. Κομπλεξάρα και να μην απαντάς στην κυριούλε που έχει σαστίσει με τις διαδρομές και ρωτάει επί παντός. Εντάξει, δεν είχε και στο χωριό της μετρό αλλά δεν είναι ανάγκη να της το χτυπάς.
Τι άλλο; Α, ναι! Οι γνωριμίες. Το μετρό και το γυμναστήριο μπορεί να είναι χώροι που σπαταλάμε άπειρες ώρες, είναι όμως δημόσιοι χώροι. Εσύ μπορεί να έχεις άνεση με την έκθεση, δεν έχει όμως ο καθείς. Διακριτικότητα στα καμάκια λοιπόν. Δε βλάπτει ένας προέλεγχος για το αν σε παίρνει. Δε χρωστάνε όλοι στη γοητεία σου…
Τέλος πάντων ετοίμασε και ο Hippo Litto ένα μουσικό προγραμματάκι για το διάδρομο, τα βαράκια και την αποθεραπεία. Αν κάτι δε μου αρέσει το νεξτάρω…
Here We Go Magic : Make Up Your Mind
The Twilight Sad : Another Bed
Burning Hearts : Burn Burn Burn
La Sera : Please Be My Third Eye
Memoryhouse : The Kids Were Wrong
Mayer Hawthorne : Don’t Turn The Lights On
Active Child : High Priestess (CFCF Remix)
